viernes, 22 de junio de 2012

Me engorda el agua? :))

No podia estar més contenta... Avui havia de quedar amb la Carol, qui m'ha deixat plantada (però no m'hi enfado pq unes guiris m'han regalat una T10 amb dos viategs :)), i he decidit anar a veure la Carlota, a verue si hi havia sort ja que normalment no n'hi ha. I quane stava allà he conegut a un amic seu molt majo, que estic molt conetnta d'haver-lo conegut perquè era realment molt majo i estic convençuda que no deixarà que a la Carlota li passi res, i m'ha dit que ella ja no està enganxada a la maria!!!! Dubto que hi hagi moltes sensacions més satisfactòries que veure q una de les persones que més estimes en el món ha sortit del pou, s'està tornant més sana i està prenent les regnes (riendas-cast) de la seva vida. Certament si em contraposo amb ella i la amria, i més gent dels meus voltants, jo sóc una puta nena infantil... i em sap greu ser-ho, d'alguna amnera, però d'alguna altra jo crec que de diferent mode jo també estic creixent. Tinc la sensació que tothom em veu com una nena, i suposo que estan en lo cert. També tinc un gran ubte de si és dolent o no, i de què passaria si jo "creixés" o jo "creixés" en un sentit incorrecte o diferent al seu, i, per tant, d'alguna manera jo seguiria sense atraure'ls l'interès. I suposo que el problema és aquest, que em sap greu no compartir coses amb ells, però em sap més greu del normal perquè sembla ser que jo tingui cert retard, en altres paraules: com si elles estiguéssin lluny de mi. Com si fos culpa meva per no haver crescut tan ràpid, per no tenir una mentalitat adequada... També m'adono que el tema Adrià hauria d'estar solventat fa tres segles i mig, el que passa és que ell tampoc ajuda dient-me les coses que em diu! Però potser no li hauria de restar tanta importància com li estic restan a aquest tema, doncs en realitat ha estat certament trascendenatl per mi.
Aleshores, seguint tot això, tinc la sensació que qualsevol cosa que escrigui per elles els serà insuficient o llunyana, molesta o aprofitosa. Em sap greu que hi hagi gent, inculïda jo!, que cregui que jo sóc me´s gran del que realment sóc. Em sap molt greu creure'm coses que no sóc i deixar-me de treballar a meitat, i també em sap greu fer creure els demés que sóc més del que sóc... gràcies a Déu hi ha moments en que m'adono que la perfecció està increïblement lluny de mi, i, que per assolir-la hauré de fer un gran esforç; però que sigui gran no significa que jo no faci el possible per assolir-lo.
Com pot saber-me tan greu no ésser perfecte? És que en realitat la majorioa de les coses arrelen d'aquí. D'aquí sumat a que em sap greu no saber mantindre l' amistat amb una de les persones q mha fet sentir més segura, acompanyada i a gust... Em culparia a mi, però no sé si realment tota al culap de tot és meva! És evident que potser sí, però... però potser no. Lamentablement, a vegades, és impossible fer-hi res; de la mateixa manera que, a vegades, és impossible estar a l'altura. 
Igualment, és molt molt molt agradable saber que no tot està perdut!! Saber que hi ha gent que lluitarà per salvar el país, o almenys per mantenir-hi una vida dins seu.

VOLVERÉÉÉÉ!!!
                                                                                                                        .eCro (kFWeltschmerz)
                                                                                    

lunes, 7 de mayo de 2012

La lògica com a motor immòbil


No crec massa ni en l’amor ni en l’amistat. No crec en l’amistat perquè tot està sempre en procés de canvi, i mai no et pots acostumar a estimar una única persona. És més, com més l’estimis, més malament et sabrà quan màgicament comenceu a perdre el contacte. I és així, no és res que digui jo; tot el que tens avui demà ho hauràs perdut, qui diu demà diu demà passat o l’altre. Posats a ser realistes, tot el que aprenem durant l’amistat, o tot el que vivim amb aquella persona, això es queda. És un record molt dolç. Lo bo dels records és que tendim a recordar només les coses bones dels demés, les dolentes les deixem per quan som amb ells i puguem decepcionar-nos millor. I és igual com t’ho muntis, sempre, i dic sempre, els éssers humans tindrem tendència a sentir-nos tristos i pitjors. Us diria que em miréssiu a mi ara, dient que res té sentit ja que ni l’amor ni l’amistat en té cap, de sentit; però no és això,  jo estic essent realista. Si fos pessimista us mataria a tots, sense pietat, doncs ho faria pel vostre bé i me’n sentiria orgullosa.
Dic que no crec en l’amor perquè és el tema, cosa, diga-li com vulguis, més contradictòria que existeix.  Com pot ser quelcom tan bonic, alhora tan dolorós; com pot ser que el fet que sigui tan dolorós el faci bonic? És una de les grans incògnites de la vida. I és aleshores quan et planteges, l’amor pot ser sense dolor? Quan és amb dolor, fins on arriba? És greu, eh; perquè d’alguna manera o altra s’acaba extingint. I, amics meus, aleshores, també s’ha acabat l’amor.
Jo afirmo q l’amistat i l’amor existeixen, però afirmo que no existeixen perquè no són duradores, i aleshores, quan acaben, és com si no haguessin existit, per dur que soni. I quan veus que no ha existit, quan et sents que no serveix de res lluitar, i veus els teus ex-amics que saps que plorarien si marxes. Parèntesi: per què plorarien? Plorarien pq et troben a faltar explícitament? No. Plorarien única i exclusivament perquè dins seu els queda l’esperança, trista, absurda i buida, que algun dia la flama del record de la grandíssima amistat s’encengui de nou. Aleshores plorarien per res! Perquè, el que un cop us va separar tampoc us acabarà de deixar-vos ajuntar.
I és per aquesta raó que defenso que tot és molt absurd, que el món és molt estrany i que començo a redubtar i creure’m que jo no sóc per estar aquí. Però no és res personal, és simplement que no ho entenc. És a dir, és absurda la nostra tendència a estimar als demés si després els perdem. I per evitar i justificar aquesta absurditat, en la gran cerca de la lògica en aquell món utòpic, que repeteixo, no és el meu; per justificar-ho ens plantegem que aleshores el que hem viscut amb ells ens ensenya  a ser millors, a saber tractar millors als demés més endavant en les properes amistats, etc. Però, ep, ep, ep!, nano! Mira, ja tenim més premisses molt interessants que han caigut de la súper-lògica: que serem millors, que volem aprendre, QUE TORNAREM A ESTIMAR, que volem tornar a estimar... I de nou notem aquesta necessitat a evitar la soledat, o evitar-nos a nosaltres; però no crec que sigui tant evitar-nos a nosaltres sinó només sentir que el món no és tan absurd com en realitat és. És tot un engany, nosaltres ens deixem enganya per comoditat, ells ens enganyen. Un moment, i qui són els? Un moment, i com sé que no m’estic perdent(i/o enganyat), oblidant premisses que no he pogut veure? Com se que seguint aquest camí trobaré el que no és absurd i el que ho és? Posem per cas que no m’enganyo, que vaig del dret, qui o què serien aquestes veus que ens duen per aquest camí? Què els empenta a tractar-nos així? Tenen la voluntat, tenen la consciència? Què han fet ells de nosaltres, què som nosaltres per ells? El més important, qui són ells? El Déu del cristianisme? El portador de l’ataràxia del budisme? La mare Terra de les religions ètniques?
Aleshores, aquestes preguntes tan rebuscades em fan pensar i si només és un error? I si acceptem la imperfecció del món? Aleshores, com..? què hi fem aquí? Per què seguim vius? Què ens empenta a viure? La voluntat de viure de Schopenhauer? L’amor dels demés cap a nosaltres? La por a la mort? Sincerament jo crec que va més enllà, crec que es basa més aviat en la nostra curiositat perquè, almenys en algun moment, el món torni perfecte, lògic, racional. Però, és clar, donem el cas: aleshores, tot tindria resposta, aleshores els éssers no pensarien i no passaria res. I doncs, és imperfecte perquè seguim endavant? I per què hauríem de voler seguir endavant si no ens espera res allà? Hi ha alguna cosa que haguem de trobar? Els monstres que m’han sorgit abans? Buscaria i buscaria, però res del que pugui trobar em traurà el dolor de la pèrdua de els amistats, dels mals d’amor, d’allò que el cos vol. És curiós, perquè no ens regim tant per la curiositat de viure, això seria el motor immòbil de Plató, però el que ens guia és aquesta humanitat, aquest desig de no sentir-nos sols; anant més lluny, aquest desig de sentir-nos compresos, i per tant, aquest desig de no sentir-nos absurds, i amb absurd contrari a lògic. No ho sé, però em sento que realment tot em decanti cap a la lògica, cap al món perfecte i inexistent. Com quan algú s’enamora, el crea perfecte, perquè és el moment en el que el seu desig més anhelat forma part del seu mont; podria ser el clar exemple de la meva teoria. Molta gent pot dir el que vulgui, però realment dubto molt que mai un animal, que no relaciona pensament, s’hagi enamorat; l’amor és una cosa dels homes, com el pensar i el relacionar idees. Tots porten a la mateixa porta, el món de la lògica perfecte i ideal, el qual és lluny de l’abast de qualsevol ésser que se’l plantegi, també.

.carromántico les agradece su visita y su lectura :)

jueves, 5 de abril de 2012

Como la brisa de verano; a verano si, a invierno... adiós

Hoy llueve, y nada cambia. Seguimso siendo yo y el mundo; por separado. Y por mucho que quisiera cambiarlo, evitarlo o alguna cosa similar, me estaría engañando; pues esté aquí, o en Barcelona, o en cualquier parte con gente a quien yo valore siempre me sentiré que no. Y que no es que no, que yo no soy de allí, que no cierra, que faltan piezas en el puzzle; aunque en este caso, la pieza es la que sobra. Hace dos días que no sale el sol, però sé que por mucho que saliera, para mi tampoco hubiese existido. Esta mañana me planteé, por sgeunda vez, encerrarme en un puto manicomio. Veamos qué amor me tengo si tanto me quiero quitar la vida, no? Mi único deseo es desaparecer para siempre, no haber existido nunca jamás. Por qué?! Porque sé que si hubiese existido anda hubiese cambiado y cualquiera me puede decir lo contrario para animarme, pero es mentira! nuestra fuerza x la supervivencia haría que en lo que yo he ayudado los demás consiguiesen oro tipo de ayuda. Y mi confidente siempre me dice que nadie debería haber existido, epro esq el almenos puede sentirse a gusto con alguien en este mundo; y q no me venga con jilipoyeces q él fuera dle colegio n se hace con nadie, sabes qué pasa? que dentro sí, y eso es suficiente porque ya tienes un puto sitio. En serio cree que es mejor no tener un puto sitio dónde estar tranquila? Oh, sí, tengo amigos fuera del colegio, pero ¡joder! todos ellos pueden hacer vida sin mi sin notar mi falta, como los de aquí!, como cualquiera que lea esto, como esa mujer que me dijo que si yo estaba bien la hacía feliz... os acbaré mintiendo a todos si eso es lo que vale, porque yo voy a seguirme sintiendo así pase lo que meirdas pase; porque el problema no es vuetsro, es mío. Y que no me digas más q es mío proque lo digo yo y pq es q me lo creo, nonono, t juro que lo he itnentado y con eso no t miento; qué te crees que no he intentado estar bien con esta gente estos días? pero lo que sorba spbra macho, que no hay más!!!! que no es que lo diga yo, es que lo puedo notar. Y no quieor hacerlo púlico pq no arreglara una meirda.
Otro problema interesantísimo, el hecho que yo tenga que ser perfecta pro ley de Dios, que yo no pueda decepcionar a la gente, que yo tenga que ser de una manera otra por los demás y no por mí. Eso no dice demasiado de mi salud mental, venga no jodamos pavo. Es solo que no me gustaría que sintieran el dolor de la decepción, epro no puedo evitar venderme tan bien, no puedo evitar querer sentirme querida; eso da mucho asco. Debería ser la eprsona con emnos sentimientos del mundo, ojalá. Es que cuando no tienes sentimientos, vives tarnquilo para siempre, ah qué que meirda me lo impide? lso subnormales que me quieren!!! y de qué forma!!! desde luego, esq es todo subnormalidad e irracionalidad a mi puto alrededor, y estoy convencida que yo lo siembro. 

Y no saber hacer nada para que los que me importan dejen de importarme!!! pero no ellos, sino lo que soy yo para ellos!!! no sabes como jode eso, parece una tontería pero... 
Y el hecho de cuando estaba enfermamente enamorada nada de esto existía, era tan tranquilo todo... 

El mejor momento cuando le dí esa calada al porro, que todo esto calló durante media hora; todo callo por primera vez en tanto tiempo... qué a gustito... y no puedo darle más, es todo atn apranoico.. Ya volveré

martes, 3 de abril de 2012

El turó de l'alegria

No tinc força per reeaixecar-me, no puc. No puc aguantar-me mes, no puc mantenir totes les promeses, no puc mantenir la imatge que vaig vendre de mi que seria perfecta; és tan trist i depriment. No tinc força per fer feliç a tots aquells a qui ho vaig prometre, tots aquells qui ho mereixen. M'han robat la veu i la parla, m'han robat l'energia i l'esperança; no sóc res, més que una ànima perduda en un turonet buit. Una ànima que no només està perduda sinó que ha de tornar perquè té promeses per cumplir. I no puc fer res per ajudar ls que estan malament, i si intento fer quelcom sortirà del revés. Perdrem l'essència en l'acció, i de l'essència quedarà menys que allò que el vent es pugui endur. I no podré fer feliç a auells q volen el meu bé, eprquè no el tinc... Per què merda no tinc força?!!!!!!!!!
Perdó, perdoneu.me tots, si us plau.




  .eRco les agradece su visita y su lectura :)

miércoles, 21 de marzo de 2012

Incoherencias existenciales, el eco de la insensatez humana

Últimamente me pregunto por qué un sentimiento tan bonito como el amor, puede llegar a ser tan doloroso. Es sumamente irónico, aunque esconda una gran lógica. Pero lo que es curioso es ¿por qué es bonito? no deja de ser porque cuando quieres a alguien con tu vida entera, le quieres más que a ti, y eso en último término implica tu sacrificio por su bienestar, o simplemente, por su vida. Y cómo mierdas un sacrificio puede ser bonito? Quizás es aquí donde arriaga la ironía de verdad, ¿qué se hace, en este momento, con el valor de la vida y la lucha x ella? 
Si te fijas, cuando quieres, también tienes la ventaja de una finalidad existencial muy clara: solo el otro. Nada más. ¿Por qué renunciar a esta tranquilidad existencial? (más que por el dolor, me refiero...)
En realidad lo único que me pregunto es, por qué si tanto me ha dolido querer, mi alma me pide ése sentimiento? No encuentro más respuesta que ésa en la real finalidad de vivir, porque sino no tendría ningun sentido teniendo en cuenta que mi cuerpo no me permite amar. Lo que es curioso, no es solo que quiera hacerlo, no es sólo la vergüenza que siento hacia mi yo que lo hizo, sino el hecho que aún sintiendo terrible vergüenza y no tener fuerza para poder aceptar que tal cosa pasó por dentro de mi espíritu (de la vergüenza que siento!!!), realmente piense que es precioso. Es que es precioso, porque nunca había sentido un sentimiento tan puro y rico, por el que moría! Solo importaba estar con él, solo importaba que él estuviera bien; era una locura; mis amigos solo eran piezas de ajedrez para conseguirlo. A la vez que me da toda mi humanidad me la quita con un toque; crucial. Entocnes, lo que me pregunto es esto, ¿Cómo mierdas puede algo que me quita todos mis principios humanos ser lo más humano que ha pasado por mí? ¿Cómo sintiendo esa vergüenza que siento por ese yo inhumano, tengo tantísimas ganas de volver a sentirme así? ¿Es sólo ese placer de gloria cuando estaba con él, o cuando conseguía su felicidad(que era mi razón existencial)? Y no digo que quiera quererle a él, desde luego que no (por favor.), digo que quiero querer; y eso es una locura, eso no es sano!! Decía uno una vez ¿Qué es el amor? joder, es verdad! ¿qué jodida mierda es? Eso que nos confunde y nos hechiza sin razón alguna, nos vende sin consentimiento y nos ata sin cuerdas, ¿por qué estás ahí?  Seguro que no eres la razón para existir, aunque yo la encuentre la más humana, dulce y coherente (y no tenga nada a parte de amor para justificar esta ultima afirmación); entonces, ¿por qué estas? ¿Sólo para que nos reproduzcamos? ¿En serio? ¿Tu única finalidad es tan absurda como la existencia del ser? ¿Tan absurda incluso como la existencia humana? Ésos que vamos hacia la evolución pero no sabemos ni a dónde: fíjate en los filósofos, "buscan la eséncia de la vida, el porque del ser, la felicidad(...)" pero nunca se paran a pensar en el más allá, en el fin de las cosas; luego los físicos, químicos y demás científicos, que buscan explicar el mundo, como los filósofos, pero con razonamientos materiales. Luego los políticos, que en teoría nos sacan hacia adelante; los lingüístas, poetas, etc., que lo que hacen es aprender a comunicarnos mejor. ¿Pero alguno de ellos alguna vez se plantea el fin de todo? Seguro que lo hacen, ¿pero por qué no encuentran la repsuesta? ¿Por qué mierda no insisten? ¿Por qué mierda, los que están en el poder, no nos llevan hacia el bien, hacia alguna razón lógica existencial? o ¿por qué, almenos, no lo intentan?
No, Amor, no te permito que tu seas como ésos; me tendrás que decir cuál es tu finalidad, y "la reporoducción" no me vale, ¿Quieres saber por qué? Me es igual, te lo diré de todos modos: porque sé que no eres partícipe de esa locura absurda, sé que mas allá existe algo, ¡que eres tu! o que en cualquier caso me puedes llevar hasta ahí. ¿Cómo algo tan isngnificante y malo para la salud puede ser tan bonito? Insistiré, créeme; y sé que tu a mí tampoco me dejarás en paz. Este deseo que vive en mi alma y que me creas tu, lo pagarás carito, porque estas distracciones, aún haciendo mucho más interesante la convivencia en la Tierra, me hacen pagar consecuencias inoportunas, amigo. Y te llamo amigo como ironía, aunque quizás te considere de ésos amigos con los que te insultas, pero que no puedes estar sin ellos; es lo que eres en mí, lo que más sufriemiento me causa y a la vez más inexistencia si no estoy junto a ti. La vida sin amor es como unas flores sin agua, que marchitarán lentamente.

Nada, estoy de exámenes y siempre nunca se me ocurre mejor momento para pensar, queda pendiente compañero! A cuidarse camaradas ;) A POR TODAS


.carromántico les agradece su visita y su lectura :)

miércoles, 14 de marzo de 2012

El día de la noche, o la noche del día chan chan

Hoy, desde hace bien poco, estoy muy alegre. Me he dado cuenta de por lo que sufría, el desprecio/rechazo no es más que el desprecio de alguien a quien no me he dado a conocer plenamente, cosa que hace bastante lógico tal desprecio: pues no sabe lo que tengo y por lo tanto puede menospreciarlo. También podemos tener en cuenta el hecho de que lo hace por mi bien (nuestro), eso e sporque le importo, en cirto modo. No es que me acabe de improtar importarle, es simplemente que luché tanto tiempo para conseguirlo que em partía el alma que no fuera así, pero queda demostrado que en el fnod, en algún lugar sí que le importo; y eso es más que sificeinte. Además, tampoco quiero anda de él, más que quiatrle el emnosprecio qeu me tiene; pero si este menosprecio lo interpretamos como arriba dice, no tiene proque llevarse mi autoestima con él, yo sigo siendo una fieras aunque lo pueda tapar con abundante oscuridad. Tengo mi lado lleno de odio mal y frialdad, pero SIEMPRE, absolutamente, es gaando por el lado bondadoso y bueno; además la frialdad es tan útil de vez en cuando.
Nada; quería dejar constancia de mi alegría, y de lo que parece ser mi sanación de la herida profunda de Adrià, definitiva sanción si todo va bien; y espero que esto consiga haecrmelo creer de evrdad, porque aunque me siento sí: que sé que la vdia puede ser maravillosa, que sé q soy buena, inteligente, graciosa(con hacerme reír a mí tengo suficiente ;)), ingeniosa, temeraria(a veces un defecto pero.. jajajaja), pícara, traviesa (entremaliada jajajaja) y muchas cosas más q me hacen ser una fieras, no entiendo porqudebería pensar que no soy suficiente (que no lo he sido; pero porqué? ahhh porque el no lo ha sabido ver + el no aprecia estas características; si esque no hay más!!! buscamos en un pozo seco!!! que pro mucho q escaves arena sale hija!! jajajaa). Esque em siento on fire, porque he recuperado mi alegría  mis chistes malos y esa picardí infalible... jajajaja  Necesito sacarlo a flote por si lo pierdo, pero confiaré en que no :))
También itnerviene el hecho que ya queda solo 2 meses para que se acabe está basura, o lo que debría serlo, porque voy a intentar q estos dos meses sean de lujo! reparar todo el dolor q he acumulado durante el resto de meses, esperando q éstos últimos llegaran sin sufirr apenas (cosa que no eh conseguido) Y em suda la poya lo mal expresado que esté, las faltsas ortográfica,s etc; proque estoy genial!!! Si el quitamso q he de empollar un heuvo, pero uuula, si empollo un huevo y salgo d aquí.. seré aún má sputa ama!! y puedo ahecrlo!! y soy capaz ;)) así q a por todas!!!

Mariangele,s sé q me lees, quiero que sepas q te quiero mucho, créeme; quiero adelantarte (pq ahroa n tengo tiempo apar escribirte algo guapo) pero que no sientas que ahs etsado sola toda tu vida, que nadie te quiere, que no vales nada. Eh chavala!! estás ahí depié!! has luchado ahsta el putíssimo momento, nunca has parado, eos no es ser débil, lo sabes eh? aú n sintiéndote sola y una meirda, ahs luchado hasta más no poder!! me admiras a mí cuando yo soy la priemra q ser dinrió ante las notas de meirda, quién quería acabar su vida y no haebr existido por menso acusas que las q teines tu; evnga amor, no te caigas ni te decepciones!!! q eres la mejor, la mejor quizás no, porque soy yo ;) jajajajajajajajjajajajajaa, es broma, eprop estás entre ellos!!! venga a pro todas!! que yo te quiero, dani te quire, su família te quiere (sino no t dejaría estar ahí en tu casa),m tu padre te quiere aunq no t lo acabe de demostrar, tu amdre aunq no tmpoco demuestre demasaido te queire, y tu hermana seguríssimosisismo que tbn ;) pero yo por encima de todos ellos, aunq pérdoname por no haebr estadod emasiado pro ti estos últimos meses, esqe joder.. jajajaja no he estado demasiado bien, se me partió el mundo un día de la noche a la mañana y me cuesta mucho remontarlo, como puede sverlo. Para que veas q yo no soy tan fuerte como créeis, yq  tu lo eres muchísimo ma´s que yo, eso tenlo por seguro amro ;)

a por todas!!!!
i tu jordi, no sé si em llegeixes, però ets un fiera, jo confio en tu, i sortirem endavant!!!!! a epr TOTES! ;)



.carromántico les agradece su visita y su lectura :)

sábado, 21 de enero de 2012

Mi examiga, la rutina envenenada... una lágrima de nostalgia

Bua,  estoy así medio estresada porque tengo que hacer un Treball de Recerca en  semana y media, no está ni empezado, el ánimo me va y me viene, y para animarlo estoy de parciales, así q a estudiar para recuperar la media de 4 del primer trimestre. Uff.
Sinceramente, me siento como una ciega suicida que no hace más que rebentarse la cara para poder dejar de tenerla rota. Es como saltar al vacío sin paracaídas, siendo consciente de ello y esperando caer depié. Y, coño!, creo q caeré de pié, y lo creo firmemente, no sería tan estúpida para saltar sino!! Pero este chico... me lo hace tan difícil... 
Ingénua de mí, creo q me responderá, creo q me salvaré, creo que es una salvación!! fijáos el veneno hasta donde corroe. Y mientras sigo esperando, sin saber actuar cuando llegue, seguiré pensando cuán absurda etsoy siendo ahora mismo (en vez de pensar como actuar, cosa q es estúpida, ya que cuando más pienso como hacerlo más lejos está de mí, probaremos con mi temeridad desproporcionada! jajaja).
Podéis observar mi temeridad, no poder soportar la tentación y empeorar las cosas que había intentado salvar ahsta el momento. Siemrpe he sido ingénua, quizás lo sea ahora; pensé que dejando de hablar con él podríamos volver a habalr en algún momento ¡pero es mentira! ¡él sigue fingiendo que estoy muerta! Se lo acabará creyendo... No podemos permitirlo. Os presento el historial de estrategias: 
1) Lloriquearle histéricamente para q me haga caso
2) Enfadarme con él (ocultando la histéria, con desgana, con falta de esperanza pero con parte de ella)
3) Pedirle arrodillada, de la manera menos digna i más desesperada, con la esperanza saliendo del pecho; enseñándole porqué no me ha de dejar de hablar y explicándoselo racionalmente. Le dije que muy probablemente sería mi último intento, pero EVIDENTEMENTE no lo pude asegurar.
4) Dejar pasar el tiempo, sin decirle nada... como si así viese q ya no me importa más de éste modo, y x lo tanto pdoríamos volver a ser amigos.
Vale, es un tanto deprimente que lo haya itnentado y que lo siga intentando, pero a veces al cruzarnos puedo percibir su mirada preocupada (ahora ya no tanto, porque dejé de intentarlo XD) y puedo ver q no me dejó de hablar por desidia sino por mi bien de verdad. Es algo que me carcome mucho el alma sinceramente; porque teniendo en cuenta que yo siemrpe consigo lo que quiero, haber conseguido perder lo que más he deseado es bastante desmoralizador.
Lo único que quiero es que se quede, un ratito más... como mi amigo, ¿qué tanto pido? ¡Es tan asquerosamente absurdo e irónico! Esque me revienta, pavo!  Después de la locura que pase yo el año pasado para que esta mierda no sucediera, para que ahora, sin avisar, de la nada y con el cielo despejado, éste se me caiga encima.  Es realmente como si te absorvieran la sangre con una máquina para tirarla a un ABSURDÍSIMO mar de sangre; sin razonamiento alguno ni siquiera uno de inválido. Solo por ser, por ley, palabra de ese Dios vengativo, del que tanto he oído hablar y nunca he conocido.
Creo que no la tiran al mar mi sangre, no no: la evaporan ahí todo currado y la echan al aire para que Adrià se la pueda tomar, sabes? Bua, no sé, lo culpo sin querer y sé q no tiene la culpa. Ingénua sigo, esperando que vuelva e intentar recuperar eso q me ha robado tan descaradamente.
Imbécil sigo, esperando que vuelva aquello, dándole improtancia a aquello, creo q lo q más me revienta es darle tanta importancia; me revnieta q siga siendo mi veneno!! me revienta q teniendo yo la moral alta, al hablarle y el sudar d mi puta cara se me baje!!! eos e slo q más me jode, me cago en su p*ta madre!!
Lo único qu quiero e sconseguir que deje de ser mi talón de Aquiles, solo eso, que si tb incorpora su amistad, pues genial. Yo e sun chico que sinceramente quiero muchísimo, y dudo que nucna lo olvide ME HABEL O NO ME HABLE, esq en parte es tan restrasado..!!! uh.. jajaja


En realidad, me siento tan absurda habiendo escrito esto, habiendo esperado poderle hablar ,como cuando estaba enamorada. Preocupada por si le importo o no, sabes?poniendolo como puta prioridad, llorando x no haberlo conseguido... sin saber como remediar lo que no conseguí, sabes? no sé si e smás un reto mío personal o es la nostalgia que siento por él. Seriamente me decanto por la primera eh, ho sento amic, aunque creo que la segunda no deja de influir; así como echo de menos a otros tantos amigos, que tampoco me hablan si les hablo, que tampoco me acaban de dar un sitio en su vida, gente que estubo y marcó mucho, pero parece como si nunca hubiesen estado. Ese instante en que te das cuenta que parte de tus grandes amistades dependen de tu mente, quizás estés loco y te los hayas imaginado tu, no? es triste, pero es cierto; y eso es lo que no quiero que pase con él, porque era demasiado especial... Es por el primer amigo por el que su bien está por encima de cualquiera, por el que no perderle nunca estaba por encima de cualquier ser que me rodeara, que ser egoísta no me sentía mal. Suficiente ha sido, como para que ahroa él también pase a formar parte de un desequilibrio mental mío.
Es triste, eh, esos amigos con los que tanto te has querido que parece que les haya quemado el viento ese que habái al otro lado de donde mirabas tu... que existen sus recuerdos, pero no sus risas; solo están las tuyas, llenando el puro silencio. Ésos que existe el momento anual, cuando os reencontráis!, que no tienes nidea de con quién estás hablando ni de qué, que se te llena de lágrimas los ojos sin mostrarlo, pues el corazon está ardiendo de amor y tu mente no encaja esa situación tan falsa en la realidad psicodélica que te pueda rodear. Y tu sonríes, sabes? tu sonríes!! que no lo sepa!!! que se crea q estás de puta madre!!! TU SONRISA NO ES LA MIMSA, IMBÉCIL!!!! Y el aire que se llevó nuestras risas, pasa por allí y se siente como yo al intentar dejar de perder un amigo más... solo vacío.
Cuando les veo y veo que están bien, realmente siento una alegría importante en mi alma, como si no estuviera loca, como si hubiera existido. Me llena tanto que me inspira sonrisas, e sun momento muy dulce; pero como se puede deducir, también muy escondido en la realidad.  Otro día les escribiré algo a ellos, queridas personificaciones de una realidad olvidada...
Bua pavo, sinceramente creo que acabré como una puita cabra; a ver si lo puedo evitar XD

.carromántico les agradece su visita y su lectura :)